Zkizzikz

03/07/51
วันพฤหัส


///

เลิกเรียน MUGE ในวันพฤหัส ตอนสี่โมงครึ่ง
เป็น SI คนเดียวในกลุ่มโครงงาน เลยได้รับตำแหน่งประธานกลุ่มไปโดยปริยาย
อย่างที่ไม่ถามความสมัครใจ และได้ใช้คำว่าประชาธิปไตยบ่งบอกถึงความเป็นธรรม
มติเป็นที่สิ้นสุด ทุกคนลาจาก ประธานโครงงานแทบจะไม่มีเบอร์โทรคนในกลุ่ม!!

เดินออกมาจากตึก L
ลมเย็นๆแผ่วเบาก็ค่อยๆพัดมาและผ่านไป

ทอดสายตาไปยังที่ๆคุ้นเคย หรืออาจจะเรียกว่าที่ๆเคยคุ้น

เดินตามทางเดินที่ห้ามขี่จักรยาน ซึ่งมีจักรยานจอดขวางอยู่ตลอดแนว
ผ่านตึก L2 ผ่านหอสมุด ผ่านคาเฟต

ผ่านหน้าศาลายาสโตร์

ปลดล็อคที่ล็อคจักรยานเหมือนทุกๆวัน แต่เป็นที่ล็อคอันใหม่ ไม่ใช่อันเดิม
เพราะมันหล่นหายไปเมื่อตอนจักรยานล้มครั้งก่อนที่หน้ามหาลัย

เราก็ยังคงทำจักรยานล้มอยู่

ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็ปาเข้าไปสี่รอบแล้วล่ะ
ครั้งสุดท้ายที่ล้ม ถึงกับต้องพามันไปซ่อม เพราะเหล็กยึดล้อหน้าบิดงอ

ขี่จักรยานจากหน้าคาเฟต ออกทางประตูสามข้างมหาลัย
ผ่านโรงเรียนมหิดลวิทย์ เห็นใต้หอชาย เห็นลู่วิ่ง เห็นงานก่อสร้าง
อยากจะพูดว่าไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ถึงแม้อย่างนั้น แต่มันก็ไม่เหมือนเดิม

ปั่นจักรยานขึ้นถนนใหญ่ รถเล็กรถใหญ่บีบแตรโวยวายแล่นเครื่องเสียงดัง
ฝุ่นควันลอยคละคลุ้ง เม็ดหินดินทรายกระจัดกระจาย ลอยผ่านไป
คุณภาพชีวิตในการขับขี่จักรยานเทียบกับตอนอยู่ธรรมศาสตร์แล้วถือว่าแย่ลง

เหลือบสายตาไปเห็นชุดนักเรียน ชุดเหลือง ชุดม่วง
บ้างก็คอยข้ามถนน บ้างก็ยืนรอกดเงิน อืม...คิดถึงจัง

หยุดจักก้ารอตรงทางม้าลายจนรถว่าง ถึงได้ข้ามถนน

แล้วก็หยุดรถลงที่ร้าน Jolly Milk

(เอ้อ...กินร้านการ์ตูนมาหลายวันแล้วล่ะ เดี๋ยวนี้เค้าใส่น้ำมันเยอะจริงๆ)

โต๊ะในร้านเหมือนเดิม แต่จัดวางที่เปลี่ยนไป
เดินเข้ามาในร้านคนเดียว วางกระเป๋าสพาย (ใบเดิม เริ่มเยินแล้ว) ไว้เก้าอี้ข้างๆ
บรรยากาศในร้านทำให้รู้สึกถึงวันเก่า

ชามะนาว...เปรี้ยวจริงๆ แต่ก็ดูดจนหมด

ข้าวไข่เจียวหมูสับ...หน้าตาต่างไปจากเดิมมาก (มากๆ)
แต่ก็กินไข่ กับ ข้าว หมดพร้อมกันเหมือนเคย

พี่ที่ร้านจำเราได้ด้วยล่ะ

"เดี๋ยวนี้มากินคนเดียวตลอดเลยนะ"

เดินออกมาหน้าร้าน รู้สึกเหมือนเห็นความฝันอยู่ตรงหน้า
ความฝันในวันวาน ความรู้สึกที่ไม่อาจมีสิ่งใดทดแทนได้

รอยยิ้มนั้น

ทิ้งจักรยานไว้ที่หน้าร้าน เดินผ่านร้านเครื่องเขียน
เดินผ่านร้านถ่ายรูป เดินผ่านร้านชานม อ้อ...ชาไทยชงไม่อยู่แล้ว
เดินผ่านคนขายโรตี เดินผ่านร้านตัดผมร้านใหม่

เดินเข้าไปในร้านการ์ตูน

หยิบตุลาการทมิฬมา รู้สึกอนาถเล็กๆที่คราวก่อนซื้อไปแล้ว
มีหน้ากระดาษขาวๆไป 8 หน้าได้ แล้วดันไปหายตอนใกล้ๆจบตอน

ซื้อสามเล่มลด 5 บาท ถ้าซื้อสิบเล่มจะฟรีเล่มนึงล่ะ

ปกติ จะแทบไม่ได้เดินที่ตรงนี้เลย
ขี่จักรยาน กินข้าว กลับหอ จะเป็นเช่นนี้อยู่ทุกๆเย็น

แต่ก็น่าแปลกใจที่ไม่มีเย็นวันไหน รู้สึกสุขใจเท่าวันนี้


Anata wa ima doko de nani...wo shiteimasu ka
             kono sora no tsuzuku basho ni imasu ka
Itsumo no you ni egao de ite kuremasu ka
             ima wa tada sore wo negai tsuzukeru...


ชีวิตคือการเรียนรู้
ทุกวินาทีมีคุณค่าและท้าทาย
วันนี้ ชีวิตของคนๆนี้ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง

"เรียนรู้ที่จะอยู่กับคำว่ารัก"

///